परमात्मप्रकाश--योगींदुदेव

सयल वि संग ण मिल्लिया णवि किउ उवसम-भाऊ ।
सिव-पय-मग्गु वि मुणिउ णवि जहिं जोइहिँ अणुराउ ॥166॥
घोरु ण चिण्णउ तव-चरणु जं णिय-बोहहं सारु ।
पुण्णु वि पाउ वि दड्ढु णवि किमु छिज्जइ संसारु ॥167॥

सकला अपि संगाः न मुक्ताः नैव कृत उपशमभावः ।
शिवपदमार्गोऽपि मतो नैव यत्र योगिनां अनुरागः ॥१६६॥
घोरं न चीर्णं तपश्चरणं यत् निजबोधस्य सारम् ।
पुण्यमपि पापमपि दग्धं नैव किं छिद्यते संसारः ॥१६७॥

अन्वयार्थ : [सकला अपि संगाः] सब परिग्रह भी [न मुक्ताः] नहीं छोडे, [उपशमभावः नैव कृतः] समभाव भी नहीं किया [यत्र योगिनां अनुरागः] और जहाँ योगीश्वरों का प्रेम है, ऐसा [शिवपदमार्गोऽपि] मोक्ष-पद भी [नैव मतः] नहीं जाना, [घोरं तपश्चरणं] महा दुर्धर तप [न चीर्णं] नहीं किया, [यत्] जो कि [निजबोधेन सारम्] आत्मज्ञान से शोभायमान है, [पुण्यमपि पापमपि] और पुण्य तथा पाप ये दोनों [नैव दग्धं] नहीं भस्म किये, तो [संसार] संसार [किं छिद्यते] कैसे छूट सकता है ?

Meaning : I have not given up Parigraha of different kindz, nor adopted Upsam-Bhava (that is, I have not renounced attachment to worldly objects and conditions); I have not known Moksha (emancipation) or the Moksha-Marga (the path of emancipation) which are dear to Yogins; nor have I practised - asceticism of which the Chinha (conspicuous sign) is to conquer the most arduous pains and which is the road to Moksha; neither have I risen above Punya (virtue) and Papa (evil) : how then can I hope to escape from transmigration ? Note.--In these two gathas also Prabhakara Bhatta regrets his indolence for not doing the things requisite for obtaining Moksha.