अस्ति प्रश्नावकाशस्य लेशमात्रोऽत्र केवलम् ।
यत्कश्चिद्ध हिरर्थे स्यादुपयोगोऽन्यत्रात्मन:॥857॥
अस्ति ज्ञानोपयोगस्य स्वभावमहिमोदयः।
आत्मपरोभयाकारभावकश्च प्रदीपवत्‌॥858॥
निर्विशेषाद्यथात्मानमिव ज्ञेयमवैति च ।
तथा मूर्तानमूर्तांश्च धर्मादीनवगच्छति॥859॥
स्वस्मिन्नेवोपयुक्तो वा नोपयुक्तः स एव हि ।
परस्मिन्नुपयुक्तो वा नोपयुक्त: स एव हि॥860॥
स्वस्मिन्नेवोपयुक्तोऽपि नोत्कर्षाय स वस्तुतः ।
उपयुक्त: परत्रापि नापकर्षाय तत्त्वतः ॥861॥
तस्मात्स्वस्थितयेऽन्यस्मादेकाकारचिकीर्षया ।
मा सीदसि महाप्राज्ञ सार्थमर्थमवैहि भोः॥862॥
चर्यया पर्यटन्नेव ज्ञानमर्थेषु लीलया ।
न दोषाय गुणायाथ नित्यं प्रत्यर्थमर्थसात॥863॥
दोषः सम्यग्दृशो हानिः सर्वतोंऽशांशतोऽथवा ।
संवराग्रेसरायाश्र निर्जरायाः क्षतिर्मनाक्‌॥864॥
व्यस्तेनाथ समस्तेन तद्द्वस्योपमूलनम्‌ ।
हानिर्वा पुण्यबन्धस्य हेयस्याप्यपकर्षणम्‌॥865॥
उत्पत्ति: पापबन्धस्य स्यादुत्कर्षोऽथवास्य च ।
तद्द्वयस्याथवा किन्चिद्यावदुद्वेलनादिकम्‌ ॥866॥
गुणः सम्यकत्वसम्भूतिरुत्कर्षों वा सतोंशकै: ।
निर्जराभिनवा यद्वा संवरोऽभिनवो मनाकू ॥867॥
उत्कर्षो वानयोरंशेर्द्धयोरन्यतरस्य वा ।
श्रयोबन्धोऽथवोत्कर्षों यद्वा स्यादपकर्षणम्‌॥868॥
गुणदोषद्वयोरेवं नोपयोगोऽस्ति कारणम् ।
हेतुर्नान्यतरस्यापि योगवाही च नाप्ययम्‌॥869॥