णिज्जिय-दोसं देवं सव्व- जिवाणं दयावरं धम्मं
वज्जिय-गंथं च गुरुं जो मण्णदि सो हु सद्दिट्ठी ॥317॥
अन्वयार्थ : [जो] जो जीव [णिज्जियदोसं देवं] दोष-रहित को तो देव [सव्वजिवाणं दया वरं धम्मं] सब जीवों की दया को श्रेष्ठ धर्म [वजियगंथं च गुरुं] निर्ग्रन्थ को गुरु [मण्णदि] मानता है [सो हु सद्दिट्ठी] वह प्रगटरूप से सम्यग्दृष्टि है ।

  छाबडा